Koristi se nekoliko tipova psihijatrijskih intervencija odnosno kombinacija više terapijskih tehnika: bihevioralno - kognitivne, psihodinamske individualne i grupne terapije te psihoedukacijskog i farmakološkog tretmana koje se procjenjuju individualno za svaku osobu.
Za počinitelje seksualnih kaznenih djela kojima je dijagnosticirana parafilija vrši se uspostavljanje i jedne vanjske kontrole ako im je izrečena zatvorska kazna.
Kognitivno - bihevioralna terapija koristi se da se prekine naučeni lanac ponašanja i događaja koji prethode nepoželjnoj seksualnoj aktivnosti, odnosno radi se na modifikaciji socijalno prihvatljivog seksualnog ponašanja. Primijenjuju se treninzi socijalnih vještina, seksualna edukacija, potiče se razvoj empatije za žrtvu. Identificiraju se trigeri (okidači) za impulse koji dovode do ponašanja koje uključuje parafiliju te načina da se ti stimulusi izbjegnu odnosno da se ne razmišlja o njima.
Psihoterapija je dugotrajna, a pacijent se pokušava osvijestiti koji su događaji bili važni za razvoj parafilije te koji dnevni događaji djeluju na njihovo ponašanje. Terapija antipsihoticima, antidepresivima ili anksioliticima daje se u slučaju pridruženih psihotičnih, depresivnih ili anksioznih poremećaja. Mogu se koristiti antiandrogeni lijekovi koji se strogo kontrolirano primjenjuju, oni djeluju na smanjenje razine testosterona, a time i na smanjenje seksualne želje. Veliki problem liječenja je što se osobe sa parafilijom teško motiviraju za liječenje, naročito kod onih koji svoje ponašanje ne doživljavaju kao strano i abnormalno.
