Kao što je rečeno, etiologija generaliziranog anksioznog poremećaja (GAP) nije poznata, no poznat je dio mehanizma nastanka, prije svega moždane regije koje se povezuju s poremećajem kao i poremećaj pojedinih transmitorskih sustava.
Prema preporukama suvremene terapije primjenjuje se kognitivno-bihevioralna terapija, psihoterapija i farmakoterapija. Najstarije su relaksirajuće metode liječenja koje obično dovode do ublaženja simptoma. Metoda izbora je kognitivno-bihevioralna terapija u kombinaciji s medikamentoznom terapijom.
U medikamentoznoj terapiji GAP-a prednost imaju buspiron, selektivni inhibitori ponovne pohrane serotonina (SIPPS), ostali antidepresivi i anksiolitici, a u terapijski rezistentnim slučajevima u obzir dolaze i antipsihotici (s primarno antidopaminergičnim djelovanjem). Doze antidepresiva trebaju biti dvostruko više nego u slučaju liječenja depresije, a doze antipsihotika mnogo niže nego u slučaju liječenja psihoza. Željeni učinak kod primjene antidepresiva postiže se značajno kasnije nego kod liječenja depresije, očekuje se tek nakon 6 do 8 tjedana. Anksiolitici imaju vrlo brz ublažavajući učinak, ali je potreban oprez u sprečavanju ovisnosti na anksiolitike i na njihove nuspojava. Čest simptom je i nesanica (insomnija), pa je potrebno provoditi i racionalnu terapiju nesanice.
Potrebno je imati na umu da se GAP javlja i kod djece i adolescenata, koja često nisu sposobni opisati svoje stanje, i kod kojih anksioznost i strepnja predstavljaju bitni čimbenik, a česte su i smetnje pažnje i neuspjeha u školi. Kod djece je anksioznost dugotrajna, gotovo svakodnevna i onesposobljavajuća. Poremećaj se kod djece javlja rjeđe, no ima i mišljenja, da je rjeđe prepoznat, a da je u zapravo dosta čest. Također se i u starijoj populaciji relativno rijetko dijgnosticira, jer je obično u komorbiditetu s velikim depresivnim poremećajem, a što predstavlja visoki rizični faktor za suicidalnost.
