Klasično objašnjenje etiologije GAP-a nalazi se već kod Freuda, koji pojavu anksioznosti na svjesnom planu prvo tumači slabošću Ega da se odupre nezadovoljenom seksualnom nagonu, što se konvertira u anksioznost. Kasnije Freud osobno mijenja taj prvotni koncept uvodeći interpersonalne i intrapersonalne konflikte i ističe važnost njihove interakcije i signalne anksioznosti. Mnogo je konkretnija patofiziološka biologijska teorija, koja je osnova farmakoterapije, iako i ona još uvijek nije u mogućnosti dati ekzaktnu povezanost niza transmitorskih sustava uključenih u patofiziologiju poremećaja. Dominantna uloga pripisuje se GABA-i, noradrenergičnoj i serotoninergičnoj disfunkciji.
Anksioznost, koja uključuje kompleks emocija pojačanog intenziteta odraz je disfunkcije središnjeg živčanog sustava i endokrinog sistema uz specifične promjene cirkulacije te promjene u acido-baznoj ravnoteži posebno u odnosu kalcija i fosfora ali i CO2, koji je posebno specifičan za panične atake, ali i za anksioznost općenito.
